خانه

انجمن ادبي

چهره ها

کتابخانه

گالري عكس

تكانه

مسابقه

کارگاه

پيوند ها

پيشنهاد

تماس با ما

 

***************************

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***************************

  

جريان شعر و داستان

پايگاه خبري ادبيات گيلان

تاسيس 1386

 

 

 

نام : معصومه       

نام خانوادگي : يوسفي

تاريخ تولد : آبان 1359

محل تولد :  رشت

تلفن تماس : 

 

 

كارنامه :

 

لیسانس ریاضی

از اعضای ثابت شعر چهارشنبه های حوزه هنری گیلان

اشعار وی در سایتها مختلف و مجلاتی نظیر دال ، نوشتار و ... به چاپ رسیده است.

تاريخ بروز رساني :22/02/87

 

 

یک شعر

 

همین که رنج میکشمپیشامد خوبی است

دردها در اوجشان به لذت می رسند

ولذت کلمه ای نیست که درد را بفهمد

زندگی من توی همین دردها شکل می گیرد

به شیوه ی خودش

چند مبل کهنه و در و

دیواری که به مهتابی های خانه عشق می ورزد

و اهمیتی نمی دهد به فرق نور با نور

چون تو را در همه ی نورها تجربه کرده

من در سایه ی او

                     خاموش

                                 ایستاده ام

و سعی می کنم وقت فکر کردن به تو درد گوشه ی ناخنم را تحریک کنم

و بعد شبیه یک تولد احمقانه جشن بگیرم

به خودم بد و بی راه بروم

برگردم ٬ لنگ لنگان

                       لنگر بیندازم توی فکرهای تو

سیاه و سفید

رنگ موی من و روی تو

روی زمین خدا پا بکوبم

هر چند پا در هوا مانده ام

و بندهای کتانی ام

با چرخشی عجیب

                     ! ارتفاع را تاب می دهد

شخص سومی پشت دیوار ایستاده است

با سیگارهای دور و برش

                               روشن

زمانی که فاصله نشسته است گوشه ی ناخنم

تا آبها از آسیاب عاصی تر شوند

گره ی روسریم آبی تر

                               تنگ تر

تُنگ ماهی قرمز٬ تر

همه ی دردهای جهان را رنج تر

لای موهایم انداخته ام پشت گوش.

 

 

یک شعر

 

بيچارگي انگشت اشاره اي است که رو به تو خواب رفته

وخواب مي بيند پشت او ايستاده است

زني با انگشتي در حلقه اي ممنوع

با چرخشي چند ساله

که جفتش سالهاي آينده را صلح کرده است

                                                     تا شکستگي پيشانيش

و خياباني که به چراغ دهن کجي کند

خيابان جهان کوچکي است

با علايمي بزرگ

ودرک ساده ي کود کي از سيمهاي سياه برق

دو لول تفنگي مخدوش

که آتشش زندگي زن را تقسيم مي کند

نيمي را جنگ مي برد،کم

                                  کم کم بزرگ مي شود نيم

اين تقسيم عادلانه اي نيست

تو دراين جهان باشي

                          ومن در به در دري سفيد!

 

 

 

http://sadyou.blogfa.com

baran_my@yahoo.com

نشاني وب سايت :

نشاني email :